رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) زاهدترين و وارسته‌ترين انسان نسبت به مطامع و متاع دنيوى بوده و هر كس چنين باشد افضل است پس على ( عليه السلام ) افضل است . امّا بيان صغرى : به تواتر از على ( عليه السلام ) نقل شده كه او سيّد و مولاى ابدال است يعنى انسانهاى عابد و دل از دنيا بريده و سالكان سبيل عشق براى شناخت مراحل سير و سلوك الى اللّه بسوى مولى بار سفر مىبستند و شيوهء سير و سلوك را از حضرتش مىآموختند و مقامات عارفين را آن حضرت براى مردم بازگو نموده و رئيس العارفين است و در زهد على ( عليه السلام ) همين بس كه وى از نظر خوراك و پوشاك از خشن‌ترين لباسها و غذاها استفاده مىكرد و هرگز سير نخورد و عبيد اللّه بن رافع مىگويد : دخلت عليه يوما . . . يعنى روزى بر حضرت وارد شدم انبان نانى را كه به مهر مخصوص آن حضرت ممهور گرديده بود پيش آورد و از ميان انبان نان جوين خشكى را بيرون آورده و از آن تناول كرده ، من عرض كردم : يا امير المؤمنين اين نان جوين را كه كسى نمىخورد پس چرا مهر زده و در انبان قرار دادى ؟ حضرت فرمود : از اين دو فرزندم حسن و حسين مىترسم كه مبادا دلشان به حال من بسوزد و اين نانها را به روغن زيتون يا روغن حيوانى چرب نمايند ، اين شيوه تنها در على ( عليه السلام ) يافت مىشود و ديگران طاقت چنين امرى را ندارند و نيز نعلين حضرت از ليف خرما بوده و حضرتش پيراهن خود را بدست خويش وصله مىزد و خيلى كم در كنار نان خشك جوين از خورشت هم استفاده مىنمود و معمولا خورشت حضرت نمك يا سركه بود و گاهى كه ترقى مىنمود از سبزيجات استفاده مىكرد و اگر از اين هم بالاتر مىرفت با شير غذا مىخورد و حضرت معمولا گوشت تناول نمىكرد مگر بندرت و شعارش اين بود : شكم خود را مقبره حيوانات قرار ندهيد ، و حضرتش دنيا را سه طلاقه نمود